Virginia Woolf'un gündelik hayatı nasıldı?

     Büyük yazarları, yakınlarından dinlemeyi seviyorum. Bu nedenle elimden geldiğince bu sütunlara, büyük yazarların yakınlarının, onlar hakkında söylediklerini alıyorum. Biz okurlar olarak, sevdiğimiz yazarları daha da yakından tanımak istiyoruz. Sadece yazar kişiliğiyle değil. “Normal hayatında nasıldı? Nasıl davranırdı?” bunları belki yazarlığından daha çok merak ediyoruz zaman zaman. Şimdi bir koca, eşini anlatacak. Sözü Virginia Woolf’un eşi Leonard Woolf’a vereceğiz. Günlük hayatlarını öğrenerek, insan ilişkilerinde nasıl bir yol takip etmişler bunu öğrenebiliriz. Kafamızda belli bir oluşmuş yargı vardır. “Yazarlar hayatı yazdıkları için insanlarla çabuk kaynaşan tiplerdir. Her ortama girmişlerdir” gibi. Bu düşüncemiz bakalım ne kadar doğru, yazarların hayatlarında ne kadar yer bulmuş?
Virginia Woolf

                                                             EŞİ ANLATIYOR
     Leonard Woolf’a kulak verelim bakalım. “Virginia, yakından tanıdığım ve tanımlarken dahi sözcüğünü kullanmadan edemeyeceğim tek kişidir. Onun bazı zihinsel özellikleri, sıradan insanlardan, hatta kendinin sıradan zihinsel işleyişinden değişikti. Virginia yemek yemek, gezmek, şundan bundan söz etmek, alışveriş yapmak, okumak gibi gündelik işlerden büyük tat alırdı. Her tür insan hoşlanır ve en basitiyle bile tanışır tanışmaz derin bir dostluk kurardı. Gerçekte yabancılar karşısında tuhaf bir çekingenliğe sahipti. Günlük yaşantısında ve başkalarıyla ilişkilerinde Virginia da başkaları gibi konuşur, düşünür, davranırdı ama sanki kırılmaz bir fanusla çevriliydi. Bu da- sıradan- insanların gözünde onun tuhaf görünmesine neden olurdu.” Eşinin anlattıklarını göz önüne aldığımızda neler düşünebiliriz?
                                     KAFAMIZDAKİ YAZAR TİPİNE UYUYOR MU?
     Günlük işlerini yaparken büyük bir zevk alırmış baksanıza. Bizim ise gündelik işlerimizin çoğunda suratımız bir karış. Böylelikle hayatın içinde oluyordu her an. Ne kadar hayatın içinde olursan, yazarken o kadar zorlanmazsın herhalde. Özellikle diyalogları yazarken bunların büyük bir yararı oluyordur. Kimin, hangi konuda, ne cevap vereceğini bilmek açısından. Bunların dışında en başta eşi, “Dahi” diye nitelendirmiş Virginia Woolf’u. Bu yazarlarda karşılaştığımız bir durum. Gerçi bu dahilik durumları yazarlara da yarardan çok zarar getirmiş. Her şeyin bir bedeli var gibi bir durum bu. Büyük bir yazar olmanın, ölümsüzleşmenin de bi bedeli oluyor. İsteriz ki olmasın tabi. Her insanla kolayca muhabbete girer ve hemen dostluk kurarmış. Bu anlattılanlar kafamızdaki yazar kişisiyle eşleşiyor. Peki siz ne dersiniz? Yazar böyle mi olmalıdır?

Foto kaynak:Pixabay.com


Blog linki:yasamdanyazilar.blogspot.com

Cem KAZAN

1987 yılı Düzce doğumluyum. İlkokul, ortaokul,lise,üniversite hepsini Düzce'de okudum. Üniversiteyi Düzce'de okumamın nedeni yanlış lise seçimimdi.Daha Fazlası

    Blogger Comment
    Facebook Comment

2 yorum:

  1. Yine merak etmeyi kaçırdığım, bana katkınızı yadsımam imkansız bir başlık.Yazarların aile içinden, giderek sosyal yaşamdaki duruşlarının, belki bir kaç yazarın yakınlarının da katkılarıyla değerlendirmemizin sağlıklı olabileceği, ama benim için şimdilik çok değerli bir done.Virginia Wolf...

    Sıradan insan sözü bana, tümüyle olmasa da mutlu insan profilini düşündürüyor.Spontan yaşayan, beklentileri madde ve buna bağlı olarak rahatlık sınırının zirvesine odaklanmış, tanıdığım çoğu ise derin düşünmenin lüzumsuz olduğunu savunan kişiler katarı gibi.Ya da doğduğundan beri tanıdığı, özenmeyi hayal etmeyi kar sayan çok da iddiası olmayan, yetinmeyi seçenler.Onlar da anlaşılması ve tarifi güç bir mutluluğun içinde olabilirler.

    Ama yazarın toplumdan uzak olması düşünülemez.O fanus olması gereken, kendi imali korunma kalkanıdır.Her şeyi olduğu gibi kabul edemez, zira yükseklerdedir düşünce aleminde.Sıradan insanların ona tuhaf biriymiş gibi bakmaları , yaradılıştan olan ayrıcalığının ispatıdır.Yazar bence böyle olmalı.İnsanlara yakınken bile, onlardan fersah fersah uzak.Zaten o tatmin olmayı bilmez.Düşünce onda zamanla yarışır bir hızda seyrederken, onun buna rağmen kapılarını belki anlarken zorlandığı insanlara açık tutması, misyonunun ve gelişmiş erdeminin gereğidir.

    Bu yazınızdan önce biyografisini okuduğum yazarın hayatından bayağı bilgiler edindim.Boşuna Virginia Wolf olmadığı belliydi.Soylu ve hazır zemine rağmen eğer, onda bu deha olmasaydı Virginia Wolf olmazdı.Şu anektod çok hoşuma gitti.Sanki benim şu anda eksikliğini duyduğum iki şey aynen bunlardı.*1929’da A Room of One’s Own‘u yayınlayan yazar, bu kitabında kadınların yazarlık ya da başka mesleklerde söz sahibi olabilmeleri için kendilerine ait bir oda ve bir gelire sahip olmaları gerektiğini savundu*

    Yine teşekkürlerimle ayrılıyorum sayfanızdan.Çalışacak çok şey var, lakin dilerim tüm bunlara yıllar izin verir.Sevgiler.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Derinlemesine ve ayrıntılı, yine yazı gibi bir yorum. Teşekkürler ve sevgiler.

      Sil

Yorum yapmak ister misin :)