Oyun zamanı...

     Yegenim Aras'i, oyun salonuna götürdük. Ama ondan fazla benle babasi oynamistir. Çocuk olmak gibisi var mı ya. Oyun salonuna girer girmez, oyuncaklar ondan fazla bizim ilgimizi çekti. Benim zamanımda böyle oyun konsollari yoktu. Belki de vardı. Bizimkilerin oralara götürme imkanı yoktu. Iste, bu yüzden yasayamadigim  cocuklugu buldum oyun salonunda.
      Önce araba yarışı icin oturdum koltuğa. Aras'i da önüme aldım. Start verildi ve oyuna başladık. Gaza yuklendikce yuklendim. Aras'da direksiyonu durmadan sağa sola ceviriyordu. Oyun bir dakika da bitti. Doğal olarak yetmedi o minnacik bir dakika. Insan yine oynamak istiyor. Kendimi kaptirdim gitti. Zaten etraf çocuk kaynıyor. Onlarin neselerini, eglencelerini gördükçe ben de gaza geldim. Biraktim kendimi. Bir çocuk gibi hissettim.
      Begenmedigim bir durum oldu yalnız. Silah oyunlari da koymuşlar. Bu olmamali. Daha o yaslarda cocuklara silah sevgisi asilanmamali. Silahlari görünce üzüldüm. Valilik bu gibi durumlara el koymali. Silahli oyunlar yasaklanmali. Çocukken ne kadar uzak tutarsak, buyuduklerinde de silah sevdalisi olmazlar. Iste, böyle böyle olur olmaz silah kullanimi engellenir.
       Neyse dönelim biz yine güzelliklere. Baktim motor yarisi var. Atladim motora. Tıpkı televizyonlardaki gibi, motoru yatabildigi kadar yatirdim sağa sola. Yarış bittikten sonra da üzerinde resim cektirmeyi de ihmal etmedim. O resmi de paylasiyorum sizlerle. Son söz:"Dünyada en güzel şey çocuk olmak". Bir dahaki yaziya kadar sağlıcakla kalin.

Blog linki : yasamdanyazilar.blogspot.com.tr


Cem KAZAN

1987 yılı Düzce doğumluyum. İlkokul, ortaokul,lise,üniversite hepsini Düzce'de okudum. Üniversiteyi Düzce'de okumamın nedeni yanlış lise seçimimdi.Daha Fazlası

    Blogger Comment
    Facebook Comment

4 yorum:

  1. Gerçekten keyifle okudum yazınızı.Bende çok seviyorum bu tür yerleri.Bizim zamanımızda vardıda ben pek gitmedim malesef :( Ama en çok box torbası ve bir tl ile çalışan hediye kapma hoşuma gidiyor.Para tuzağı olduğunu bilemem rahmen alabilme çabası hoşuma gidiyor.Fakat her zaman kaybediyorum :D

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yazimi keyifle okumaniz beni gerçekten çok mutlu etti. Değerli vaktinizi yazimi okumak için ayırdığınız için teşekkürler Turhan Polat.

      Sil
  2. Bu durumu yaşamayan yoktur. Hepimizin içerisinde bir çocuk var sonuçta, biz büyüyoruz diye o da büyümüyor ki ? :)

    YanıtlaSil

Yorum yapmak ister misin :)